غوغای عشق در کلبه عشق

من صبورم اما... به خدا دست خودم نیست اگر مي رنجم.

 يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم

مي بندم من صبورم اما...چقدر با همه ي عاشقيم محزونم !

دلهای پر مهرمان را به روزهای سبز و زیبای بهار پیوند

می زنیم و شادی را برای یکدیگر به ارمغان می آوریم.

همچنین: 

 عید نوروز را به گلهای یاس بهشت آرزوهایم ،پدر و مادر

عزیزم که عطرشان پایدار ومهرشان ستودنی است

تبریک میگویم..

***

سال نو مبارک

دیـشـب باز در پـی تو ، تـو را گریـستم ...

دیـشب باز به دل زدم ، شـبانه ، دل بـارانی شـد ...

دیـشب باز با دل تـنهایم از تـو گفـتم و بـغض ها کردم ...

دیـشب نفـسهایم بـوی تـو را گرفته بود ... مـثل گـذشته

دیـشب هـمه غربـتم را گریـستم و بـر روزگار خود باریـدم ...

    نازنـین مـن کـجایـی؟؟!

نگاهت کرده ویرانم غریبه

زدی آتش به ایمانم غریبه

مرا هرگز مکن اینگونه تنها

که مرغی زیر بارانم غریبه

تو را آغاز خواهم کرد روزی

اگر چه رو به پایانم غریبه

دلم بیمار عشقت گشته اما

چه خواهد شد نمیدانم غریبه

من پذیرفتم که عشق افسانه است..

این دل درد آشنا دیوانه است..

می روم شاید فراموشت کنم..

با فراموشی هم آغوشت کنم..

می روم از رفتنم شاد باش..

ار عذاب دیدنم آزاد باش..

گرچه تو تنهاتر از ما می روی..

آرزو دارم ولی عاشق شوی..

آرزو دارم بفهمی درد را..

تلخی برخوردهای سرد را..

ولنتاین مبارک

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه این ثانیه ها خواهم مرد

شعله های بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

شب است و ماه ميرقصد،ستاره نقره مي پاشد،آسمان بوسه مي خواهد...
در اين خلوت شب،من هستم و تنها قلم به دست با کوله باري از غم واندوه ميخواهم برايت بنويسم از اميد و آرزوهاي گذشته که همواره قلب کوچکم را مي فشارد از لحظه اي که قلم را به دست گرفتم ،نمي دانم که چگونه شروع کنم که تو در ابتدا و انتهاي آن باشي نمي دانم چگونه غصه هايم را با تو نگويم...که تو همه غصه هاي مـني... .از غم دوري و دلتنگي چه گويم که تمام قصه هاي غم مرا ساخته اي... .فرياد نگاهم را جز اعماق تو در توي چشمـان دريايي تو، چه مکـان لايق است... ؟ درخشش اشکم را به که هديه کنم که پشيمان نشـوم...؟ آهم را به کجا فرستم که نسوزد از جور...؟  قلم را کنار گذاشتم و در تاريکي شب به آسمان  خيره شدم ،ناگهان سکوت آسماني در گوشم زمزمه کرد و گفت:بنويس که دوستش داري و هرگز او را فراموش نمي کني و من هم چنين نوشتم!!!

حالا من تنها در اين سکوت مرگبار نشسته ام و مي نويسم:

((دوستت دارم، دوستم بدار...))
((بپذير آهم را... .))
(( اي بهترين پناهگاه محبت ))

اولين نفري هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.

دختر لبخندي زد و گفت ممنونم....

تا اينكه يك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..

نياز فوري به قلب داشت..از پسر خبري نبود..

دختر با خودش ميگفت :ميدوني كه من هيچوقت نميذاشتم

 تو قلبتو به من بدي و به خاطر من خودتو فدا كني..

ولي اين بود اون حرفات..حتي براي ديدنم هم نيومدي...

شايد من ديگه هيچوقت زنده نباشم.. آرام گريست و ديگر چيزي نفهميد

چشمانش را باز كرد..دكتر بالاي سرش بود.به دكتر گفت

 چه اتفاقي افتاده؟دكتر گفت نگران نباشيد پيوند قلبتون با

 موفقيت انجام شده.شما بايد استراحت كنيد..درضمن

 اين نامه براي شماست...

دختر نامه رو برداشت.اثري از اسم روي پاكت ديده نميشد.

 بازش كرد و درون آن چنين نوشته شده بود

سلام عزيزم.الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.

از دستم ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم

اگه بيام هرگز نميذاري كه قلبمو بهت بدم..پس نيومدم تا بتونم

 اين كارو انجام بدم..اميدوارم عملت موفقيت آميز باشه.(عاشقتم تا بينهايت)

دختر نميتوانست باور كند..اون اين كارو كرده بود..

اون قلبشو به دختر داده بود...

آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره هاي اشك روي صورتش

 جاري شد..و به خودش گفت چرا هيچوقت حرفاشو باور نكردم....

تقدیم به همه اونایی که همدیگرو باور ندارن

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني

عاشق شد چه کند؟

 من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند.براي بار دوم

 که از آنجا گذر کرد

 زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر

 نداشته باشد چه کند؟

من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتراست

 براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم

  انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد

 اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم

سرم را بین دستهایم گرفته ام.گیج شده ام.خسته و بی رمق گوشه ای افتاده ام.دیشب تا نیمه های شب به عکس تو خیره شده بودم.برای هزارمین بار دست نوشته هایت را خواندم گریه کردم.عکست را هزار بار بوسیدم و روی چشمهایم گذاشتم.من با تو حرف میزدم،از تو میپرسیدم چرا؟ولی تو فقط نگاهم میکردی.ساکت و آرام نگاهم میکردی و هیچ نمیگفتی.
من عکست را بغل کرده بودم و به سینه ام میفشردم و گریه میکردم.دلم گرفته نازنین.دلم از این دنیا گرفته است،از دست خودم خسته شده ام.میخواهم فرار کنم،حتی از خودم.
میدانم نازنینم،میدانم در آن دل مهربانت چه میگذرد،مهربانیت را میفهمم،با تمام وجودم درک میکنم.فقط خسته ام.میدانی چه میگویم؟دارم باز هم تنهاتر میشوم.چند ماه دیگر،من میمانم و این خانهء خالی از همه چیز.من نمیتوانم تحمل کنم.
صدای خرد شدن استخوانهایم را میشنوم.انگار در یک بیابان تاریک و بی انتها تنها مانده ام،تصویر شما دور و دورتر میشود و من هرچه فریاد میزنم هیچ صدایی از گلویم خارج نمیشود.نمیفهمم در اطرافم چه میگذرد،هم خوشحالم هم در نهایت غم و اندوه.
خاطرات گذشته مثل سیلی به طرفم هجوم آورده اند.
دیگر توانش را ندارم.دیگر نمیتوانم صبوری کنم.خدایا بفهم که دیگر نمیتوانم.این بار سنگین را از شانه های خستهء من بگیر.چرا هرچه امتحان سخت داری از من میگیری؟من از این همه امتحان خسته شده ام.میگویند تو هرکه را دوست داری بیشتر در رنج و عذابش میگذاری تا همیشه اسمت را صدا کند،ولی من دیگر نمیخواهم تو مرا اینطور دوست داشته باشی.
من هم دلم میخواهد طعم شادی و خوشبختی را مزه مزه کنم.دلم میخواهد بدون وحشت عشقم را نثار کنم.دلم میخواهد مثل آسمان وسیع و آبی و سخاوتمند باشم.
دلم میخواهد دوست بدارم،دلم میخواهد دوستم بدارند.
دلم میخواهد زندگی کنم،عاشق باشم،بخندم،از شادی فریاد بزنم،چرا سهم مرا از شاد بودن نمیدهی؟چرا همیشه اندوه را قسمت ِ من میکنی؟

سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختری بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشی" صدا می کرد .
به موهای مواج و زيبای اون خيره شده بودم و آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه . اما اون توجهی به اين مساله نميکرد .
آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست . من جزومو بهش دادم .بهم گفت :"متشکرم "و از من خداحافظی کرد

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط "داداشی" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلی خجالتی هستم ..... علتش رو نميدونم .

تلفن زنگ زد .خودش بود . گريه می کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتی کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهای معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از  2  ساعت ديدن فيلم و خوردن  3  بسته چيپس ، خواست بره که بخوابه ، به من نگاه کرد و گفت : "متشکرم " و از من خداحافظی کرد

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط "داداشی" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلی خجالتی هستم ..... علتش رو نميدونم .

روز قبل از جشن دانشگاه پيش من اومد. گفت : "قرارم بهم خورده ، اون نميخواد با من بياد" .
من با کسی قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زمانی هيچکدوممون برای مراسمی پارتنر نداشتيم با هم ديگه باشيم ، درست مثل يه "خواهر و برادر" . ما هم با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد . من پشت سر اون ، کنار در خروجی ، ايستاده بودم ، تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و اون چشمان همچون کريستالش بود. آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه ، اما اون مثل من فکر نمی کرد و من اين رو ميدونستم ، به من گفت :"متشکرم ، شب خيلی خوبی داشتيم " ، و از من خداحافظی کرد

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط "داداشی" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلی خجالتی هستم ..... علتش رو نميدونم .

يه روز گذشت ، سپس يک هفته ، يک سال ... قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصيلی فرا رسيد ، من به اون نگاه می کردم که درست مثل فرشته ها روی صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهی نمی کرد ، و من اينو ميدونستم ، قبل از اينکه کسی خونه بره به سمت من اومد ، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلی ، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روی شونه من گذاشت و آروم گفت تو بهترين داداشی دنيا هستی ، متشکرم و از من خداحافظی کرد

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط "داداشی" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلی خجالتی هستم ..... علتش رو نميدونم .

نشستم روی صندلی ، صندلی ساقدوش ، اون دختره حالا داره ازدواج ميکنه ، من ديدم که "بله" رو گفت و وارد زندگی جديدی شد. با مرد ديگه ای ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوری فکر نمی کرد و من اينو ميدونستم ، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت " تو اومدی ؟ متشکرم"

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمی خوام فقط "داداشی" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلی خجالتی هستم ..... علتش رو نميدونم .

سالهای خيلی زيادی گذشت . به تابوتی نگاه ميکنم که دختری که من رو داداشی خودش ميدونست توی اون خوابيده ، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند ، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو ميخونه ، دختری که در دوران تحصيل اون رو نوشته. اين چيزی هست که اون نوشته بود :
" تمام توجهم به اون بود. آرزو ميکردم که عشقش برای من باشه. اما اون توجهی به اين موضوع نداشت و من اينو ميدونستم. من ميخواستم بهش بگم ، ميخواستم که بدونه که نمی خوام فقط برای من يه داداشی باشه. من عاشقش هستم. اما .... من خجالتی ام ... نيمدونم ... هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره.

ای کاش اين کار رو کرده بودم ................. با خودم فکر می کردم و گريه !

اگه همديگرو دوست داريد ، به هم بگيد ، خجالت نکشيد ، عشق رو از هم دريغ نکنيد ، خودتونو پشت القاب و اسامی مخفی نکنيد ، منتظر طرف مقابل نباشيد، شايد اون از شما خجالتی تر و عاشق تر باشه.

احساس شما بعد از خوندن این داستان چیه؟؟

کوچیک تر که بودم فکر می کردم

بارون اشک خداست ولی مگه خدا هم گریه می کنه

چرا باید دل خدا بگیره!!!!

دوست داشتم زیر بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم

اشک خدا را تو یه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت

کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم!!! آسمان که خاکستری می شد

دل منم ابری می شد حس میکرم که آدما دل خدا رو شکستند

و یا از یاد خدا غافل شدند همه می گفتند

باران رحمت خداست

ولی حس کودکانه من می گفت: خدا دلش از دست آدما گرفته

اینم یه داستانه خیلی غمگین  .....بهتون پیشنهاد میکنم حتما

 تا آخرش رو بخونید.............

چشم مادر

مادر من فقط يك چشم داشت.من از اون متنفر بودم ... اون

هميشه مايه خجالت من بود.اون براي امرار معاش خانواده

 براي معلم ها و بچه مدرسه اي ها غذا مي پخت. يك روز اومده

 بود دم در مدرسه كه منو به خونه ببره خيلي خجالت كشيدم .

آخه اون چطور تونست اين كار رو بامن بكنه ؟

 روز بعد يكي از همكلاسي ها منو مسخره كرد و گفت مامان

تو فقط يك چشم داره فقط دلم ميخواست يك جوري خودم رو

 گم و گور كنم . كاش زمين دهن وا ميكرد و منو ...كاش

مادرم يه جوري گم و گور ميشد...   

روز بعد بهش گفتم:

 اگه واقعا ميخواي منو بخندوني و خوشحال كني چرا نميميري ؟

 اون هيچ جوابي نداد....دلم ميخواست از اون خونه برم و

ديگه هيچ كاري با اون نداشته باشم

سخت درس خوندم و موفق شدم براي ادامه تحصيل به سنگاپور

 برم

اونجا ازدواج كردم ، واسه خودم خونه خريدم ، زن و بچه و

 زندگي... از زندگي ، بچه ها و آسايشي كه داشتم خوشحال

 بودم تا اينكه يه روز مادرم اومد به ديدن من اون سالها

منو نديده بودو همينطور نوه ها شو

وقتي ايستاده بود دم در بچه ها به اون خنديدند و من سرش داد

 كشيدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بياد اينجا ، اونم 

 بي خبر

سرش داد زدم  :چطور جرات كردي بياي به خونه من و بچه ها

 رو بترسوني؟ 

گم شو از اينجا! همين حالا.اون به آرامي جواب داد :اوه 

 خيلي معذرت ميخوام مثل اينكه آدرس رو عوضي اومدم و بعد

 فورا رفت و از نظر  ناپديد شد . يك روز يك دعوت نامه اومد

 در خونه من براي شركت درجشن تجديد ديدار دانش آموزان

 مدرسه ولي من به همسرم به دروغ گفتم كه به يك سفر كاري ميرم .

بعد از مراسم رفتم به اون كلبه قديمي خودمون  البته فقط از

 روي كنجكاوي .همسايه ها گفتن كه اون مرده.

اونا يك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه بدن

 به من متن نامه اين بود: اي عزيزترين پسرم من هميشه به فكر

 تو بوده ام منو ببخش كه به خونت  اومدم و بچه ها تو ترسوندم

 خيلي خوشحال شدم وقتي شنيدم داري ميآي اينجا. ولي من ممكنه

 كه نتونم از جام بلند شم كه بيام تورو ببينم وقتي داشتي بزرگ

ميشدي  از اينكه دائم باعث خجالت تو شدم خيلي متاسفم 

آخه ميدوني ...

 وقتي تو خيلي كوچيك بودي تو يه تصادف يك چشمت رو

 از دست دادي به عنوان يك مادر نمييتونستم تحمل كنم و ببينم

 كه تو داري بزرگ ميشي با يك چشم  بنابراين مال خودم رو دادم

به تو براي من اقتخار بود كه پسرم ميتونست با اون چشم  به جاي

من دنياي جديد رو بطور كامل ببينه......

به مناسبت روز مادر

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من،

 گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

 گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام،

 طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم،

 معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف

 دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

 مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس

 مي گويم و مي ستايمت.

روز مادر رو به تمام مادران ایران تبریک میگم

مادر عزیزم روزت مبارک 

تو را به جای همه کسانی که شناخته ام دوست می دارم 

تو را به جای همه روزگارانی که می زیستم برای خاطر نان گرم

و برف هایی که آب می شوند و عطر گل های ارغوانی

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم

ساليان سال تنها مانده ام

شايد اين رفتن سزاي من نبود

من دعا کردم براي بازگشت

دستهاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که فردا ميرسي

کاش روز ديدنت فردا نبود

دلتنگم …

قسم به ماهي هاي قرمزي که در غريبترين تنگها زندگي مي کنند- به گلهاي آفتاب گردان که هميشه دلتنگ نورند.
دلم براي نگاه تو تنگ شده
به کبوتران قسم- به بادبادکهايي که ناگهان در سينه آسمان گم ميشوند- دلم کودکانه برايت پر مي زند
مهربانم
چه وقتها که دوست داشتم با تو زير اولين باران بهار و زير اولين برف زمستان در پياده رو شهر قدم بزنم و با غرور تو را به گنجشکها نشان دهم.
چه غروبها که دوست داشتم کنار پنجره بنشينم و به شوق آمدنت بي تابانه آجرهاي ديوار کوچه را بشمارم و زير لب برايت دعا کنم.
چه شبهايي که دوست داشتم تو را همراه رنگين کماني در خواب ببينم تا بوسه اي هرچند کوتاه بر گونه هايم بنشاني- گاهي به پروانه ها قاصدکها آينه ها و ابرها التماس کردم که پيغام مرا به تو برسانند.
هر روز عکس تو را پيش رويم ميگذارم- اشکهايم را برايت ترجمه ميکنم.سفر عاشقانه شمع را برايت شرح ميدهم. از جدايي ها ميگويم و لاي دفتر خاطراتم پنهان ميکنم. نگاه کن دنيا به سرعت از مقابل من عبور ميکند.
پس کي ميخواهي دستهاي تشنه ام را به برکه هاي مهرباني ببري؟من گرمتر از تابستان و پر حرارت تر از شقايقها- من مواجتر از آن رودم که قرار است هزار سال بعد در سياره اي دور جاري شود.من از همه سايه ها به تو نزديکترم.......

دلارام دلم ، آرام من كو؟

درين باران غم ، پس بام من كو ؟
 
دلارام دلم كو ؟ آن نگاه كو ؟
 
برين كشتي شكسته ، ناخدا كو ؟
 
پس آن روياي ديروزي كجا رفت ؟
 
اسير باد پاييزي چرا رفت ؟
 
دلارام دلم ، دلتنگم از دل
 
كه اي دل ، پاي رفتن مانده در گل
 
براي زخم جان ، كو جان پناهي ؟
 
دلم مي سوزد و در سينه آهي
 
دلارام دلم ، آرام من كو ؟
 
درين باران غم ، پس بام من كو

اي آسمون چرا گرفته اي ؟ نکنه تو هم عاشقي مثل من؟ پس تو

 هم گريه کن از عشق ، مثل من 

 اي آتيش چرا ميسوزي ؟ نکنه تو هم عاشقي مثل من؟ پس تو

 هم بسوز از عشق ، مثل من

زندگی زیباست زشتی های آن تقصیر ماست

فقط او را صدا کردم نيامد .. تمام شب دعا کردم نيامد.. به من گفت بايد

 با وفا بود.. به عهدش هم وفا کردم نيامد

و امروز دوباره متولد می شوی

و شمعها ، که سهم توست از زندگی

و ستاره هائی که به میهمانی آمده اند

و شکوفه هائی که دوباره خواهند شکفت

و عطری که نصیب پروانه هاست

و تو سهم من از تمام زندگی

 تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...
  
مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..
 
 کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...
 
حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...
  
مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...
  
تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...

یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

زیبا

بازا  که دلم گناه دارد زیبا

در سینه دوکوه آه دارد زیبا

این بوسه که آیه ای است از سوره ی عشق

تنها به لب تو راه دارد زیبا

تکلیف شبم سه بار روی رخ یار

شیک چهره ی مثل ماه دارد زیبا

یک عمر دلم برای تو شعر نوشت

شرمنده که اشتباه دارد زیبا

این فاصله ها دخل مرا آوردند

بازآ  که دلم گناه دارد زیبا